Kayboluş

 Başım dönüyor, gözlerim karardı kararacak, bakıyorum etrafıma bulanık gözlerimle. Tutunacak yerler yumuşak, tutunuyorum ellerim batıyor, bir şey çekiyor beni içine… Düşüyorum ve çekiyorum elimi. Sürüne sürüne başka yere tutunuyorum, olmuyor işte, of! Orası da yumuşak… Ellerim… Ellerimi hissetmiyorum sonunda. Pes ediyorum hayata karşı. Yavaş yavaş hissizleşiyor her yerim. Tutunduğum yer öyle bir içine alıyor ki beni, onunla beraber kaybolup gidiyorum sanki. Bir rüya görüyor olmalıyım şu an. Gözümün önünde bir resim. Yok yok bir insan belli. Yaşıyor ve bana doğru geliyor. Gülüyor. Öyle kahkaha değil tatlı bir tebessüm sanki. Göremiyorum… Hala bulanık… Nefes alışverişini duyuyorum. Yüzüme doğru yaklaşıyor ve içimden geçiyor, uyanıyorum. Aklımda tek bir soru. Kimsin sen? Bu kadar karışıklığın içinde, doğruyu yanlışı; gerçeği yalanı; sevgiyi nefreti; iyiyi kötüyü ayırt edemezken beni oralardan çıkarıp başka yerlere doğru çeken? Bilinmezliğime bir faktör daha ekleyen… Bütün gün seni düşüneceğim şimdi. Herkesi sana benzetip şüpheleneceğim. Bunu daha önce de yaşamıştım. Birine tutunmuştum ve onu öyle çok sevmiştim ki en sonunda kendimi unutmuştum. Yoksa bu da öyle bir rüyalardan mi? Sen beni kaybet diye mi bulacağım seni? Yada beni bu hayattan, bu düşüncelerden, mutsuzluğun dan, karışıklığımdan kurtarabilmek için mi? Sanki… Yavaş yavaş hatırlıyor gibiyim. Belki iki dakika daha uzansam aynı rüyayı görebilirim. Bir yandan gerek yok gibi çünkü düşündükçe netleşiyor gibi oluyor yüzün. Bana mı benziyorsun ne? Ne kadar saçma! Ben mi gülüyorum şimdi bana rüyamda? Yok mu şöyle sevgili mevgili. İçime mi çekiliyorum gitgide? Kafayı mı yiyorum temelli? Belki de en sonunda delireceğim. Kafamın içi aşure gibi karman çorman oldu ve ben delirecegim. Kimsin sen şimdi? Ben misin? Ne diyorsun yani hala bir umut var mı? İçimdeki "ben" i kabullenmesi için yardımını kabul mu etmeliyim? Kimseye yaslanmaya ihtiyacım yok mu yani? Offff. Ne kadar zor bir şey bu. Sürekli hayatım bilmecelerle çevrili sanki. Her şeyden anlam çıkarıyorum. Kayboldum artık, kayboldum…