Giderim Belki Ya

Gitsem gidicem

Gidemediğim için sıkıştım

Sıkıştığım için ezildim

Ezildiğim için üzüldüm

Üzüldüğüm için 

Ağla, ağla, ağla kurudum.

Kurudukça anladım ki 

Kendimi susuz bırakmışım.

Vücudum da tek bir su damlası bile kalmayıncaya kadar dertlerden kendimi görmemişim. Başlarda gitmek isteme fikri nereden gelmişti? Bir insan neden olduğu yeri terk etmek ister?   Mutlu değildir, huzursuz olduğu şeyler vardır. Kendini göremiyordur. Yalnızdır, üzgündür, çok kalabalıktır belki bilemeyiz. Mutlaka bir nedene sıkı sıkaya bağlanmıştır. Peki ben? Benim hikayem ne yapmak istediğimi bilemediğim için oradan oraya savrulup durmakla başladı. Bu yüzden olduğum yerden kıpırdayamadığım ve konfor alanıma saplandım, kaldım. Evren de bir şekilde burada kalmam için elinden geleni yaptı. İnsan bir süre sonra düşünüyor ki ya ben buradayım belki de görmediğim gözden kaçırdığım bir şey var. Evet. Vardı. Burası benim için kendimi baştan sona değiştirdiğim, bolca okuduğum ve kendimi keşfetme yolumdaki en büyük adımımdı. Düşmeseydim, kalkamazdım. Öyle bir şey. Eğer her gitmek istediğimde buradan gitseydim bu kadar kendime çevirir miydim bütün okları bilemiyorum. İnsan neden başarısız olur sizce? Ben arka arkaya yaşadığım başarısızlar sonrasında anladım ki o başarısızlıklara ihtiyacım varmış. Bu hayatta bana ne isteyip ne istemediğimi hatırlattılar. Çok yanlış yollara sapmıştım, bana doğru yolu gösterdiler. İnsan önce kabullenmek istemiyor ve hayata karşı isyan ediyor. Neden herkes amaçlarına ulaşmışken ben neden yerlerde sürünüyorum diyor. Kendine öyle kızıyor ki kör kuyulara atıyor. Kendi üzerinde tepiniyor. Yaşamdan soğuyor, insanlardan uzaklaşıyor, kimseyi istemiyor. Evet. İnsan kendi kendini böyle susuz bırakıyor. Kör kuyularda kuruyup kalan insanın ölümle burun buruna gelmeden başına neden bunları geldiğinin anlaması güç. Kendinden ne kadar uzaklaştığını anlaması için önce kendini yitirmesi gerekiyordu. O insan oracıkta kendini öldürdü. O insan, oracıkta öldükten sonra yeniden doğdu. Bütün bunların neden başına geldiğini anladığı vakit çıktı kanatları, fırladı, uçtu gitti gökyüzüne doğru. O insan şimdi hala gidemiyor, aslında. Yani ben. Bu sefer neden gidemiyor biliyor musunuz? Çünkü bu insan artık ne yapmak istediğini biliyor ve onun için harekete geçti. Emin adımlarla, yavaş yavaş yürüyor. Tertemiz, kimseyi yoluna bulaştırmadan, karıştırtmadan... Şimdi o insan kendini geliştirip, uçmayı öğrenip kendi özgürlüğüne doğru yol alacak. Mutluyum. Olduğum yer huzursuz etmiyor beni artık. Ne yapmak istiyorsam onu yapıyorum. İnsan istediği şeyler olsun diye zamanını beklemiyor aslında. O zamanı çabalayarak, mücadele ederek, kendini bularak kendi kendine yaratıyor. Her şey benim elimdeymiş başımdan beri. Gderim belki ya derken; giderim. Öyle bir giderim ki artık gözlerim sadece ileriyi görür.