İşe Girmek Hayatımda Neyi Değiştirdi?

 Merhabalar. Bugün kendimde bir sene içinde nelerin değiştiğini sorgulamak istedim. Çünkü şuan kendime baktığımda kendiyle barışık o Melis' i değil de kendinden nefret eden bir Melis' i görüyorum. Hayatımda hiç bir şey yolunda değil diyemem. Tam tersine artık kendim için mücadele etmeye başladım. Evde oturup bir şeylerin kendiliğinden olmasını  yada birilerini gelip beni keşfetmesini falan beklemiyorum. Öyle uzun uzun kendimi sorgulamıyorum. Kaybolmuş bir halde değilim yani. Çünkü içimi bastırdım: Yaşamak için. 

İşe nisan ayında girmiştim. Oraya ilk gittiğimde oda arkadaşlarım hariç kimse ile konuşmuyordum. Oda arkadaşlarımda o kadar içten insanlardı ki bir anda beni içlerine aldılar. Ona rağmen hala insanlardan uzak durarak sadece onları gözlemliyordum. Yargılamak istemiyorum ama o kadar saçma şeyler konuşuyorlardı ki yaptığım pratikler yüzünden hiçbir konuşmalarına katılmıyordum. Böyle bir ortama kendimi layık göremiyordum. Ben bu kadar yalanın, dedikodunun içinde sadece para için ve mesleğimin gelişimi için katlanmak zor geliyordu. Sadece işe konsantre olmaya çalışıyordum ama olmadı. Çünkü aynı zamanda halihazırda asosyal bir bireyim ve sosyalleşmem lazımdı. İletişim kurdukça önce küfretmeye başladım. Yogayı zaten yorgunluktan yapamıyordum.( Hala kendimi kandırıyorum. İstemedim. Çünkü benim o anda yaşadığım insanlarla iletişimi engelliyordu.) Evet, insanlarla iletişim kurdum bunda başarılı da oldum. İşte kendimi de geliştirdim ama bu benim olan pratiğime oldu. Giderek insanlara benzedim. Dedikodu yapmaya, yalan söylemeye, küfretmeye başladım. Bir de özel hayatımda yaşadığım olumsuz olaylar beni böyle bir insan yapmaya daha çok itti. İstemeden insanların kalbini kırmaya başladım. Kendi hakkımdan gelemiyordum artık. Mutlu olmak için çıktığım yol giderek beni daha da mutsuz bir insan yapmaya başlamıştı. Üstelik bu sefer her şey yolunda gidiyordu. İstediğim her şeye sahiptim. Kendi ayaklarımın üzerinde duruyordum ve kimseye hesap vermek zorunda değildim. İnsanların hayat içinde kendi olarak kalabilmesi ne zor değil mi? Yola çıkıyorsun ve yolda kendini kaybediyorsun. Arzuların bir anda seni ele geçiriyor ve istemeden yine diğer insanlara benzemeye başlıyorsun. Ben bu insan olmak istemiyordum ki. Ağzıma yakışmayan sözleri söylemek yada birilerinden sırf beni üzdü diye nefret etmek istemiyorum. Ben maskelerimi bırakıp çıktığım yola başka maskeler takıp yürümek istemiyorum ki... İnsanlarla iletişim kurmamın tek yolu gerçekten onlara benzemek mi? Boş konuşayım, dedikodu yapayım, hayat amacım olmasın, onların istediği gibi davranayım, bende mutsuz olayım, insanlardan nefret edeyim, işimi sevmeyim, sürekli alkol alayım, beynimi uyutayım, durmadan bir şeyleri tüketeyim, asla kendime bakmayım, konuşayım ama ne konuştuğumu ben bile bilmeyim ve siz değerli insanların hayatlarını merak edip o hayatlara dahil olayım... Ben sizin beni soktuğunuz kalıplara uymak için kendimden niye veriyorum ki sürekli? İstemediğim iletişimlerde bulunup kendimden uzaklaşmak için mi? Affedersiniz ama beni sevdiğini söyleyen insan bile sürekli konuşmamamdan şikayet ediyordu. "Konuşmuyorsun, çok sıkıcısın, eğlenceli değilsin, ölü gibisin." Sen daha beni göremiyorken beni sevdiğini nasıl iddia edebilirsin? Bu çağda sevgi bile gerçek değil. Ben yönümü tamamen kaybetmiş bir şekilde şu an bu satırları yazıyorum. Gerçekten içime her döndüğümde ve sonra içimden her çıktığımda karşılaştığım manzaraya ayak uydurmak benim için çok zor. Çok yoruldum ve kendimi gerçekten mutsuz hissediyorum. Arzularıma koşmak tam tersine beni mutlu biri yapmadı. Her şeyin yolunda olması benim gerçekten bu yolda yürümem gerektiğini de göstermiyor. Ama mecburum. Şu an kendimi geliştirmek için bu yolda yürümek zorundayım. Kendimden uzaklaşmadan bu yolda yürümeyi becerebilirsem belki o zaman yine eskisi gibi kendimi sevmeye başlarım. Bu beni asosyal bir insan yapacaksa üzgünüm. Artık kendimden verebileceğim bir şey kalmadı ve hayatıma, bana değer katan insanları istiyorum. Kendimden uzaklaşmak değil kendime yaklaşmak istiyorum. Benim kendim olmaktan başa çıkar bir yolum yok. Çünkü gelecekte insanlara yardım edeceğim. Onların kalplerine şifa vereceğim. Bunu nereden bildiğimi sormayın. Hissediyorum. Uzun lafı kısası böyle işte. Hayatımda çok şey değişti diyemem ama ben değiştim. Ve bunu sevmedim. Daha iyi bir Melis için mücadele edeceğim. Çünkü öyle... Namaste.